"Zeytin ağaçlarının İsrail'e bir zararı yoktu. Ama dün tankların yolları üzerindeki bütün zeytin ağaçlarını köklerinden söküp öldürdüler. Onları dedem dikmişti. Oysa onlar 'ölmez ağacı' diye bilinir. Öldürüldüler."

Yasemin 4 Aralık'ta böyle yazmış, elektronik bir şişeye koyup elektronik yeryüzü adlı deryaya bıraktığı mektupta. Benim de kıyıma vurdu Yasemin'in mektubu. Ne ekonomik ambargolar ne Hamas ne Birleşmiş Milletler kararları. Öyle büyük şeylerden değil, küçücük şeylerden bahsediyor internette tuttuğu günlüğünde Yasemin. Gazze'den yazıyor.

Sadece Yasemin değil. Son birkaç aydır Gazze'den kadınlar durmadan yeryüzüne yazıyorlar. Ev kadınları, gazeteciler, moda meraklısı genç kızlar, anneler...

Kadınlar yeryüzünün bütün sinir uçlarının toplandığı Gazze Şeridi'ni yazıyorlar. Kadınlar, dünyanın karnının yarılmaya başladığı noktadan kendi hikâyelerini anlatıyorlar.

Savaşın kişiselliği

"Bugün şehirde benzin olmayacak" diyor biri. Öteki "Ben bisikletimi hazırladım, en iyisi bu diye düşündüm" diye bir öneri getiriyor. Biri, savaşın ortasında yetiştirdiği karnabaharın nasıl büyüdüğünü gösteren resimler koyuyor kendi elektronik günlüğüne.

İnat değil mi! Toplu taşıma araçları çalışmadığı için işlerine kaç saatte yürüyebileceklerini hesaplıyorlar beraber. Kontrol noktalarını geçerken, hamileyken, çocukluyken neler yaşadıklarını anlatıyorlar. Büyük insanlık savaşı esnasında başlarından geçen küçük (!) hikâyelerinden söz ediyorlar. Kadın hareketinin tarihiyle birlikte dünya tarihine geçen o cümleden yola çıkıyorlar:

Kişisel olan politiktir.

Boş levha

21. yüzyılla birlikte insanlığın kafasındaki savaş kavramı artık değişti. Savaş, biliyoruz ki artık, başlayıp biten bir şey değil. Başlayınca bitmeyen bir şey artık savaş. Bitmeyeceğine bir biçimde inandığımız için de artık takip etmiyoruz ne olup bittiğini.

Afganistan? Irak? Afrika? Türkiye?

Ama ille de Filistin. O kadar karıştı ki her şey, özellikle Türkiye'de artık gazetelerin birinci sayfalarına bile zar zor çıkıyor olup bitenler. Oysa Gazze'de toprakların ve insanların içleri boşaltılıyor. İnsanlar, tıpkı zeytin ağaçları gibi kökleriyle birlikte topraktan çıkarılıyor. İsrail tanklarının yolları düzleniyor böyle böyle. "Tabula Gazze" olmasını istiyorlar Gazze'nin, tabula rasa:

Efendilerin üzerine istediklerini yazabilecekleri bir boş levha!

Daha önce yaşamamış gibi, hiç tarihi, insanı yokmuş gibi.

İlmeklerle kadın tarihi

Yeni olansa, bu sonsuz savaşa karşı icat edilen direnme biçimleri. Tıpkı Türkiye için yazıp istediğim gibi şimdi Gazze'de kadınlar yeniden yazıyorlar tarihi. Küçük küçük, ilmek ilmek. Kandan ve dehşetten bir dantel örüyorlar, Gazze'nin üzerine örtüyorlar.

İnternette yazdıkları mektuplarını kendi dillerinde değil, adresine varması için İngilizce yazıyorlar. Bu bloglardan birinin adı Tabula Gaza. Gaza, Gazze'nin İngilizcesi.

Tarihin kadın danteli

Bu cesur ve zarif kadınların yazdıklarını okumak isterseniz:

Tabulagaza.blogspot.com

Gazagardens.blogspot.com

Contemplating-from-gaza. blogspot.com

Mother-from-gaza.blogspot. com

Fromgaza.blogspot.com

Savaş sürüyor bir yandan, bir yandan kadınlar bakıp pencelerinden bir dantel örüyorlar. Savaşa baka baka insanlığı, direnmeyi, ayakta kalmayı yeniden tarif etmek için ilmek ilmek tarihlerini yeniden yazıyorlar.

ecetem@hotmail.com