PKK'nın geçen ay tırmandırdığı saldırıların açıkça görünen amaçları şunlardı: Türk Silahlı Kuvvetleri'ni (TSK) Kuzey Irak'ı işgale tahrik ederek Ankara'nın AB, ABD, Irak ve Kürt Bölge Yönetimi (KBY) ve başkalarıyla arasını açarak, Türkiye'yi yalnız bırakmak.

İçeride otoriter önlemler almaya zorlayarak Ankara'nın Kürt kökenli yurttaşlarıyla giderek iyileşen ilişkilerini kundaklamak. Böylelikle gerek uluslararası alanda, gerekse Türkiye içinde kaybetmekte olduğu siyasi zemini yeniden kazanmak... Gelişmeler PKK'nın bu amaçlarını gerçekleştirmenin hayli uzağında kaldığına işaret ediyor. PKK elebaşılarının son günlerde ABD ve Iraklı Kürt liderlere yönelik tehditleri, "istersek bölgeyi istikrarsızlığa sürükler, çıkarlarınıza zarar veririz" şeklinde açıklamalar yapmaları bunu açıkça gösteriyor.

Başbakan Erdoğan haklı. Ankara'nın uluslararası alanda PKK'yı "kuşatmak" yolunda önemli mesafe kaydettiği görülüyor. Bu nasıl başarıldı? Önce 17 Ekim'de TBMM'de kabul edilen tezkere ile Ankara, gerekirse silahlı güç kullanmaya hazır olduğunu ilan etti. Ardından diplomasiyi seferber etti. Dünya daha önce pek görülmemiş bir ölçüde Türkiye'nin yanında ve PKK'nın karşısında yer aldı. AB, PKK'yı telin etti ve Irak hükümetini PKK'ya karşı önlem almaya davet etti. İstanbul'da yapılan Irak'a Komşu Devletler toplantısında, esas olarak Irak'ın geleceği ele alındı, ama teröre karşı ortak tavır da vurgulandı. Başbakan Erdoğan ile Başkan Bush'un 5 Kasım'da Washington'daki buluşmalarından sonra, ABD yönetimi nihayet PKK'ya karşı harekete geçti, Bağdat yönetimini ve Iraklı Kürt müttefiklerini de bu yönde teşvik etti. KBY, TSK'nın PKK'ya karşı operasyon düzenlemesi halinde tarafsız kalacağını açıkladı; örgütün lojistik desteğinin kesilmesi için önlemler almaya başladı. Gerisi gelebilir.

Ankara'nın kendine koyduğu hedefler açısından Irak politikasında da oldukça başarılı olduğu görülüyor. Kerkük için yapılacak referandum erteleniyor. Denebilir ki KBY, düne nazaran bugün daha çok Irak'ın parçası olarak davranıyor. Irak'taki şiddette hissedilir bir azalma var. Bu kısmen Sünnilerin istikrarın tesisi sürecine dahil edilmesiyle açıklanıyor. Ankara, Irak'ın bütün kesimleriyle diyaloğu sürdürerek, bu gelişmenin sağlanmasında pay sahibi olduğu kanısında. Ankara'nın Şii kesimle kurduğu bağların bir işareti, yakında Basra'da bir başkonsolosluk açmak üzere oluşu. Ankara yakında KBY'yi doğrudan muhatap alacak, Erbil'de başkonsolosluk açacak olursa, kimse şaşırmayacak.

Türkiye'nin dış politikada sağladığı gözle görülür başarılarda, en büyük pay, elbette ki, başlıca muhalefet partilerinin sorumsuz ve savaş kışkırtıcısı tutumlarına rağmen akıl ve mantık yolunu yitirmeyen Başbakan Erdoğan'a ait. Türkiye'nin dış politikasının mimarı (ya da The Economist dergisinin "Eminence gris / Perde arkasındaki önemli şahsiyet" olarak nitelediği kişi) ise, kuşkusuz hükümetin dış politika danışmanı Prof. Dr. Ahmet Davutoğlu.

Şimdi soru şu: AKP hükümeti, PKK'nın kuşatılması yönünde uluslararası alanda sağladığı ilerlemeyi, ulusal alanda da başarabilecek mi? AKP'nin 22 Temmuz seçimlerinde Güneydoğu'da açık ara birinci parti konumuna yükselmesi, çok olumlu bir ortam yarattı. Yapılması gerekenler bilinmiyor değil. Kendini Kürt sayan yurttaşların dil ve kültürlerini özgürce ifade etmeleri önündeki bütün engellerin kaldırılması, sıradan militanların normal yaşama dönmelerini mümkün kılacak kademeli bir af, yönetimin merkeziyetçilikten kurtarılması gibi önlemler, Türkiye'nin önünü açacak.

Asker-sivil bürokrasiden (DTP'nin kapatılma girişimi gibi) çelmeler yemediği sürece AKP hükümeti, PKK'yı iyice marjinalleştirecek reformları başarabilir. AKP hükümeti ile TSK arasındaki ilişkilerin geçen nisan ayındaki gerginlikten uzaklaşmakta olduğu görülüyor. PKK'nın doğurduğu krizde hükümetle Genelkurmay'ın uyum ve eşgüdüm içinde çalıştıkları görüldü. Ufku bir gün daralan, bir gün genişleyen Türkiye için umut uyandıran bir gelişme.