CHP Genel Başkanı Deniz Baykal'ın sürpriz Kuzey Irak çıkışı yeterince tartışılmadı. Aslında hem ifade eden hem de tezler çok önemli. Baykal'ın bürokrasinin doğal müttefiki görünen partinin lideri olmasının ötesinde, anamuhalefet lideri kimliği çok önemli.

Türkiye'nin öfkesini kabartan gelişmelerin yaşandığı ortamda söylenmiş olması da Baykal'ın sözlerine ayrıca değer katıyor. İhanet suçlamasının böylesine ucuzladığı günlerde CHP lideri gerçekten cesur şeyler söylüyor. PKK ile mücadele adına bütün coğrafyayı ateşe vermeyi öneren seslerin içinde Baykal'ın çıkışı yeni açılımlar sağlıyor. Sivil ve sosyal seçeneklere vurgu yapan teklifler, aslında Türkiye'nin özüne dönmesi anlamını taşıyor.

Üç beş yıl öncesine kadar bölgedeki Kürt aşiretler arasındaki çatışmalarda arabuluculuğun ötesinde hakem rolü oynayan bir ülkeydik. Gezilerimiz sırasında Türk komutanların ismini çocuğuna veren ailelerle karşılaşırdık. Aşiret önde gelenlerinin paralarını Türkiye'de yatırıma dönüştürmesi, çocuklarını eğitim için Ankara ve İstanbul'a göndermesi sık rastlanan olaylardı. Bugün gelinen gerginlik ve kriz ortamında her iki tarafın kusuru var. Ve iki taraf da zarar görüyor ve büyük risk potansiyelini üstleniyor. Sadece sınırlarımızı aşan, sinirlerimizi geren terör değil bizi tehdit eden. Bölgedeki yeniden yapılanma sürecine siyasî aktör olarak katılan, ekonomik kazanımlar elde eden ve bu arada güvenliğini de garanti altına alabilen bir ülke olabilmeliyiz. Bölgede Türkiye'ye rağmen ABD bile bir şey yapamaz. Tarihten gelen; ama bugünkü konumumuzla pekişen bu potansiyeli, etkin güce çevirmek için sloganların ötesinde stratejilere ihtiyacımız var.

Baykal, hasımlık politikalarının yerini, tekrar hami ve hakem rolüne bırakmasını istiyor. Eğitim başta olmak üzere bölgeye yapılacak yatırımların karşılığını fazlasıyla alırız. Lübnan merkezli oluşumlar bile bölgeye gelip kolej ve üniversite açarken, Türkiye'yi bu konuda dünyaya yayılmış eğitim gönüllülerinin çabaları temsil ediyor. 14 yıldır Türkmen, Kürt ve Arap binlerce öğrenci mezun eden Türk kolejleri, en itibarlı marka halinde. Mezunların sosyal hayatta geldikleri noktalar umut verici.

19 Ekim'de Zaman'da yayınlanan bir röportaja dikkat çekmek istiyorum. Paris Siyasal Bilimler Enstitüsü'nden Prof. Dr. Riva Kastoryano, şöyle demişti: "Dünya değişti. Diasporalar artık devletleri bile dize getiriyor. Yurtdışında milyonlarca sadık vatandaşı olan Türkiye'nin de artık diaspora oyununu oynaması lazım." Dünyanın dört yanına yayılmış Türk kolejlerini düşündüğümüzde diasporayı fazlasıyla aşan bir potansiyele sahip olduğumuz anlaşılır. Yine Zaman'da 11 Kasım'da yayınlanan bir haberle ne demek istediğimizi örneklendirelim. 'Kırgız gençler, Anadolu'ya vefa borcunu ihracatla ödüyor' başlıklı haberde, Türk kolejlerinden mezun gençlerin sadece Türk malı satmak üzere kurdukları şirket anlatılıyor.

Yeni Şafak gazetesi yazarı Hakan Albayrak, geçen hafta iki ülkede ziyaret ettiği kolejlerle ilgili enfes iki yazı kaleme aldı. Albayrak, fotoğrafı, başka söze hacet bırakmayacak netlikte çekmiş: "Vladimir, 26 yaşında bir delikanlı. Ortodoks Hıristiyan. Akranları genellikle votka şişesinde balık olmaya doğru ilerlerken o, ayık kafayla Ukrayna'yı ilerletmenin yollarını arıyor. O yollardan birkaç tanesinin illa ki Türkiye'den geçtiğine inanıyor. Türkiye'den geçen yollarda -dilimize, örfümüze, imkânlarımıza ve potansiyelimize vukufiyeti ile- mihmandarlık yapmaya hazırlanıyor. Dünyanın dört bir yanındaki yüzlerce Türk okulunda binlerce, onbinlerce, yüzbinlerce "Vladimir"in yetiştiğini bilmek ne güzel. Bunlar genellikle seçkin ailelerin çocukları. Yakın gelecekte ülkelerinin bilim, sanayi, ticaret, sanat, basın-yayın ve siyaset çevrelerinde söz sahibi olacak gençler. Uluslararası ilişkilerde önceliği daima Türkiye'ye vermeye, ülkelerini Türkiye ile kaynaştırmaya ve Türkiye ile omuz omuza yükseltmeye hazırlanan potansiyel yöneticiler, kanaat önderleri."