Geçen ay Samsun Institute’te yaptığımız senaryo atölyesinin bir kısmının basına sızmasının ardından Amerika’da rahatsızlığa sebep olmuşuz. Özellikle Zeyno Baran’ın fellik fellik Keyfo Varan’ı sağa sola şikayet ettiğini duydum. Yine aldığım duyumlara göre, Dupont Circle civarlarında, yazması ve telaffuzu zor soy isimli Soner Çağaptay[*] da tartışmaların içerisine girmiş. Efendim, düşündüm taşındım ve Zeyno Baran’a haksızlık ettiğime karar verdim. Kıymetli okurlarım bu Çağaptay da nereden çıktı demeyin! Zatı alileri mühim birisi gibi görünmektedir. Zeyno Baran’a haksızlık ettiğime dair kanaatinde oluşmasına da kendisi vesile oldu. Şöyle ki Hudson’daki toplantıdan önce benzer bir çalışma yapmış ve yayınlamıştı. Yani yalanlanabilecek bir durum yok ortada. Adam açık açık bu dönemde “PKK’lılara karşı Amerika’nın bir operasyon yapmasının AKP’nin elini güçlendireceğini” bir raporunda yazdı. Durun sinirlenmeyin, biliyorum, bazılarınız: “Kardeşim ‘Michael Rubin’ler, Daniel Pipes’lar, Alan Makovsky’ler’ gibi hakikileri varken; ne diye sahtesine takılalım?” diyeceksiniz. Aynen katılıyorum. Ama biraz da gülmekten katılıyorum. Malum, bu arkadaş için “sahte Rubin”, “fason Pipes” diyenler olduğu gibi “Zeyno Baran’ın müzekkeri” diyenler de var. Bu teşbihlerin ne kadarı doğru bilmem, ben sadece söylentileri analiz ediyorum. Ne yani Çağaptay söylentileri aktarınca “Policy Watch”, “Policy Focus” oluyor da biz söyleyince niye stratejik analiz olmasın? En azından, Çağaptay gibi, Albayrak’ları karıştırıp, Sadık Albayrak’ı Yeni Şafak’ın sahibi zannedip, AKP üstüne yazı düzmüyoruz!

Bundan üç-dört yıl önce, Irak’ın işgal edilmesi dönemlerinde, The Nation dergisi “Yerli Muhbir” başlıklı bir yazı yayınladı. Yazı, Edward Said’in ikinci sınıf akademisyen dediği, V.S. Naipaul’un hayranı, Cengiz Çandar’ın yakın dostu Arap-Siyonist Fuat Acemi’yi anlatıyordu. O gün bu gündür, “yerli muhbir” bu kardeşinizin lügatine girdi. Washington’daki birçok isme bu kavramsallaştırma ile bakmaya çalıştım. Üfff, ortalık yerli muhbir kaynıyordu. TV’ler, üniversiteler, think-tank’ler, elçilikler…Hayır, daha önceleri de, yarı-aydın, yarı-ajan tipleri görmüşlüğümüz çoktu ama 11 Eylül sonrası yerli muhbir piyasası bir açıldı ki sormayın. Meğerse etraftaki “muhbirler”, “yerli” bir meselenin gündeme gelmesini bekliyorlarmış. 11 Eylül istemedikleri kadar malzeme verdi. Lübnan’dan Malezya’ya, Irak’tan Pakistan’a, İran’dan Türkiye’ye kum gibi “yerli muhbirler” arzı endam etmeye başladı. Mezkur muhbirlerimizin vukûfiyetlerine hayran olmamak elde değil. Laiklik, etnisite, ekonomi, nükleer enerji, doğal gaz, petrol, uluslararası hukuk, sosyoloji, teoloji, antropoloji konularında aynı ismi yazı yazarken, rapor yumurtlarken görmek mümkündür. Geçen ayki Hudson kepazeliğinin ardından, “Washington-Türkiye senaryo yumurtalık boru hattının” kaynaklarının başında Amerika’daki Think-Tank’lerin olduğu artık herkesin malumu. İşte bu Think-Tank’ler arasında oldukça Siyonist olarak kabul gören, danışma kurulunda Richard Perle, Paul Wolfowitz gibi isimlerin olduğu Washington Institute for Near East Policy de gelmektedir. “Yerli Muhbirimiz” mezkur kuruluşun Türkiye Araştırmaları Direktörlüğü görevini üstlenmiş. Türkiye araştırmaları başlığı altında yapılan çalışmalara bakınca dış politika konusunun üç başlık etrafında iğdiş edildiğini görüyoruz: “İslam(cılık), Laiklik ve Alevilik”. Bu düzey aslında Türkiye’de de aşina olduğumuz bir şey. Hatta denilebilir ki Özdemir İnce’nin yazılarını İngilizceye çevirirseniz Soner Çağaptay’ın yazılarını okuma imkanı bulabilirsiniz! Yani diyeceğim Washington Institute fason yerli muhbirlere bu kadar para akıtacağına, tercüme fiyatına benzer bir hizmeti hakikisinden alabilir.

Yerli muhbirimizin en belirgin ruh hali İslamofobi olsa da, raporlarından anlaşılan asıl acısının Türkiye’nin Amerika işgaline ortak olmaması ve Hamas’ın Türkiye’yi ziyaret etmesidir. Bu iki ana acı etrafında; Türkiye, İslam, laiklik, TSK gibi konularda dili çalıştığı, beyni sürçtüğü kadar servis yapmaya çalışıyor. İşi gerçekten zor. Dedik ya muhbirimiz oldukça fason duruyor. Neocon piyasada bu kadar muhbir arz-fazlası varken, belli bir pozisyonu, hem de fason olarak muhafaza etmek her babayiğidin harcı değil elbette.

Özellikle seçim sathı mailinde olduğumuz son üç ay boyunca Çağaptay’ın da Amerika’ya servis yapmak için bayağı ter döktüğünü görüyoruz. Adeta “acil-laik servis” tadında hizmet veriyor. Önümde son birkaç yıl içerisinde karaladığı bir düzine yazı ile birkaç tane de “Policy Focus” dediği sayfa sayısı fazla yazıları var. Aman Allah’ım! Türkiye’yi bilmesek, erke dönergeci tadındaki bu yazılardan, memleketin Müslümanların işgali altında inim inim inleyen Laiklerden ve Alevilerden mürekkep olduğuna inanacağız! Allah’tan memleket evladıyız, gavurlukla alakamız yok da, rezil olacağımız durumlara düşmüyoruz. Şimdi bu yerli muhbire söyleyeceğim iki çift lafım var. Anladık acın büyük, tezkere reddinden dolayı kahrolmuşsun. Bunu da doğru bir adrese bağlamışsın. Hatta yazdıkların içindeki tek doğru bu. Irak işgaliyle “stratejik derinliği” ilişkilendirmişsin. Amerika’dan bir ses olarak, işverenin gibi, Türkiye’nin stratejik bir derinlik kazanması sende ciddi beyin sürçmelerine sebep olmuş. Ama bu kadar kin ve nefret kusmanı, işçi-işveren denkleminde açıklamak zor. Sende daha farklı bir şey var. Adeta AKP, İslam, Türkiye hakkında yazarken Siyonist bir metafizik gerilim içerisine girdiğini gördüm. Bununla da yetinmemişsin. “Türk Dış Politikasını” yazdığın kağıt israfı bol raporda 7 sayfa boyunca 7.sınıf Alevilik analizleri yapmışsın. Ben konuyla alakasını kurmakta zorlandım. Aynı raporun girişinde tam sayfa Türkiye’de Alevilerin haritasını, ekler kısmına da Alevi istatistiklerini koymanı da anlamakta zorlandım. Nedir ana fikrin senin? Emre Kongar bile senden daha anlaşılabilir. Bakma böyle yazdığıma, Kongar’ı sollamak hanene artı olarak yazılır birçok cenahta. Ama çok özetle ve en detaylı şekilde ana fikrin şu: “Türkiye Müslüman bir memleket olarak, Batı yanlısı politikalar izlemekten uzaklaşıyor. ABD Türkiye’de kimlerle iş tutsun ki bu süreç tersine dönsün?” Bu mudur? Budur! Benim de anlamadığım yer budur. Bu müthiş analiz için sana ne gerek var. Al Ertuğrul Özkök’ü, biraz Cüneyt Ülsever kat, Cüneyt Zapsu’dan az danışmanlık al, Bekir Çoşkun’un ferasetinden faydalan, Emin Çölaşan’ın araştırmacılığından, Ahmet Hakan’ın iki-mahalle tecrübesinden, üstüne biraz Cengiz Çandar’la sosla, Serdar Turgut’un Yahudi sevgisiyle süsle ve servis yap. Hepsi bu değil mi? Ne oldu, ne çıktı ortaya? Sakın Fuat Acemi deyip beni de telef etme!

Ey Washington’daki bünyelerinde buharlaşmayacak hiçbir katılık kalmamış yerli muhbirler, keser döner sap döner; gün olur hesap döner. Dragomanlık yaparak hayatınızı kazanmanıza sadece acıyoruz. Dragoman, yani tercüman, İbrani melitz gibi Tekvin’de (Genesis), “arabulucu veya avukat, hatta elçi anlamına gelir.” Melitz, Aramiceden tercüme, İsa’nın zamanında Büyük Suriye’nin milletlerarası ticari diline meturjeman olarak giren bir kelime. Aynı kelime Arapça’da terjuman ve Türkçe’de dragoman olarak vardır. Osmanlı dragomanı, İmparatorlukta ticaret yapan ya da seyahat eden Avrupalılar için aracı ve iş bitiriciye denirdi. Osmanlılar, çocukları Osmanlı dışında okuyup Avrupa dillerini öğrenmiş olan Yahudileri ve sonra da Hıristiyanları bu vazife için kullanırlardı. Çağaptay, tıpkı “Babil’den Dragomanlara” kitabının müellifi Bernard Levis gibi kendisini ABD-Türkiye arasındaki bir Dragoman olarak görüyor olabilir. Fakat, 19. yüzyıl Batılı seyyahlardan Alexander Kinglake’in Eothen’de ve Mark Twain’in Innocents Abroad’da mevzu bahis yaptıkları gibi, dragomanlar genellikle patronlarının duymak istediklerinin lehine sahih bir tercüme yaptıklarına dair yalan yere yemin ederler. Ve takas-değerinden öte kıymeti olmayanlar, işler kızıştığında patronların ilk harcadıkları olurlar.

[*] http://www.washingtoninstitute.org/html/pdf/PF67TurkishVersion.pdf