---

İngiltere Başbakanı David Cameron’un ziyareti, Türkiye’nin birbirinden hassas ve bir o kadar da gergin gündemiyle eşzamanlı olarak gerçekleşti.

İsrail’le yaşanan gerginliğin ardından, önce peş peşe gelen terör saldırılarıyla, ardından İnegöl ve Dörtyol örneklerinde yaşanan ürkütücü ‘provalarla’ boğuşmak zorunda kalan Ankara; İngiltere’nin yeni Başbakanı’nın verdiği mesajları, tüm bunların gölgesinde kaydetti.

Bu arada, İnegöl ve Dörtyol, neden ‘prova’? Çünkü her iki ilçede de ölçek müsait olduğu için olup biteni bir şekilde kontrol altına almak mümkün. Ancak aynı türden bir olayı, daha büyük merkezde düşündüğünüz takdirde, manzara hayal bile edilemez.

Böyle bir tabloda dünyanın ‘zihinsel’ patronunun neler söylediği ve hangi mesajları verdiği kuşkusuz daha fazla önem kazanıyor.

***

İngiltere Başbakanı’nın ziyaretinde TOBB’un ve girişimcilerin öne çıkması kuşkusuz dikkat çekiciydi.

Önce TOBB Başkanı Rifat Hisarcıklıoğlu’nun konuşmasındaki şu cümlelerinin altını çizelim:

‘Şimdi yeni bir dünya düzeni kuruyoruz. Bu yeni düzende biz, hem dünyada hem bölgemizde istikrar ve güven ortamı istiyoruz. Daha fazla ticaret yapmak ve birlikte zengin olmak istiyoruz. Bu anlayışla, genç ve kadın girişimcilerimizin önünü açmak ve onlara barış ve refah içinde bir dünya bırakmak istiyoruz. Bu bizim yeni nesillere borcumuzdur.’

Burada birkaç ifadeyi dikkatle okumak gerekiyor: ‘Yeni bir dünya düzeni’, ‘istikrar ve güven’ ve bunlarla birlikte ‘daha fazla ticaret ve zenginlik.’

Bu tablo bize şunu söylüyor. Önümüzdeki dönemde Türkiye, bir an önce kendi içindeki siyasi çekişmelerden sıyrılmalı ve dünyadaki yeni

rolünü üstlenmeli. Aksi takdirde bölgesinde zaten var olan ‘kaos’un çok daha büyük bir parçası haline gelebilir. İnegöl ya da Dörtyol’u soğukkanlı biçimde ve büyük ölçekte düşünmek bu bakımdan hayati önem taşıyor.

***

İşin bu noktasında İngiliz Başbakanı’nın ziyaretinde TOBB’un ve Türkiye’nin kadın ve genç girişimci potansiyelinin muhatap alınmasını doğru tanımlamak yararlı olabilir.

Yaşadığımız ülkenin asıl önemi, yeni şekillenen orta sınıf ve onun talepleri. Bunun ortaya çıkardığı dinamizm, bizler bazı gelişmelerin ortasında fark edemesek bile, kelimenin tam anlamıyla göz kamaştırıcı.

Bu taleplerin ve dinamizmin karar mekanizmalarında ne ölçüde temsil edilebildiği, kurumların bu sürece uyum sağlayıp sağlayamadığı ve en önemlisi siyasetin kendisini bu talepler doğrultusunda güncelleme potansiyeli. Yeni Türkiye’nin cevabını aradığı asıl sorular bunlar. Referandum, parçalı da olsa böyle bir değişimin sistem içinde ne tür tepkileri ve provokasyonları tetiklediğini bir kez daha gözler önüne serdi. 12 Eylül 2010’a kadar olan süreci doğru yönetemediğimiz takdirde, bu tür girişimlerin tırmanacağını öngörmek kehanet sayılmamalı.

Ancak 13 Eylül’den sonra Türkiye, şu ana kadar konuşmaya bile cesaret edemediğimiz adımların ve değişimlerin gündeme taşındığı bir dönemi yaşayabilir; esasen yaşamak zorunda. David Camerun’un TOBB’a gelişini anlatırken ‘Gezime Türkiye’nin kalbinden başlamak istedim, onun için buradayım’ demesi üzerinde dikkatle durmak gerekiyor.

Bu yeni dönemde, şu ana kadar ertelenen, ötelenen ve idare edilen tüm değişim talepleri, geri çevrilemez biçimde önümüze gelecek. 12 Eylül 2010, sadece bir ara durak. Sonrası; siyasetin ve toplamda Türkiye’nin dokusunu alt üst edecek bir yöne doğru bizi götürecek.

Star