Türkiye Yahudi cemaatinden Mario Levi, "İstanbul Yahudileri olarak Gazzelilerle dayanışma içinde olduklarını" söylüyor ve şunları ekliyor:

"Erdoğan harika bir beyanat verdi. Onun partisinin sosyal demokratlar ve milliyetçilere oranla çok daha iyi şeyler yaptığını da söylemek lazım. Ben Türkiye'de bir Yahudi aleyhtarlığı görmüyorum. İsrail'e sempati duyuyorum; buna rağmen İsrail Başbakanı Netanyahu'yu şovenist, dışişleri bakanını faşist, savunma bakanını da ahmak olarak görüyorum." (Zaman, 3 Haziran 2010) Levi, üç noktanın altını çiziyor:

1) Yahudi cemaati, AK Parti hükümetinden şikâyetçi değil, hatta sosyal demokrat veya milliyetçi bir hükümete göre tercihe şayan buluyorlar;

2) İçimizdeki İsraillilerin iddia ettiklerinin aksine Levi, Türkiye'de bir 'Yahudi aleyhtarlığı' görmüyor;

3) Levi dürüstçe İsrail'e sempatisi olduğunu belirtiyor, ama mevcut yöneticileri şovenist, faşist ve ahmak kimseler olarak görüyor.

İsrail'e karşı büyük bir öfke var. Bu, İsrail halkına yönelmiş bir 'nefret' değil. 'Halk' esasında amorf bir kavramdır, nasıl nitelendirildiği önemli. "İsrail halkı" dendiğinde "soyut bir ulus" akla gelir. Bu ulus, kimliğini "Yahudilik" üzerinden kurmaktadır. Şu halde "İsrail halkı"nın bizim kolektif hafızamızdaki karşılığı "Yahudilik" ve "Yahudi dini"dir. Eğer bizde bir antisemitizm aranacaksa, hangi ölçeklerde Yahudi ve Yahudi düşmanlığı olduğuna bakmak lazım. İstisnai-marjinal örnekler dışında sevad-ı azama baktığımız zaman, Müslümanlarda şu veya bu derecede "Yahudiliğe veya Yahudilere karşı bir nefret" müşahede edilemez.

Yahudiler antisemitizm konusunda haklı olarak hassastırlar. Çünkü tarih boyunca başlarına geleni tetikleyen ana faktör antisemitik nefret ve düşmanlık olmuştur. Bunun Avrupa tarihinde son derece trajik örnekleri var ki, 11. yüzyıla kadar Yahudiler ancak gettolarda yaşayabiliyorlardı. Nazi katliamının arkasındaki asıl saikin de bu olduğu muhakkaktır.

Hıristiyanlar, Yahudileri "tanrı katili" görmektedirler. Biz ise Hıristiyanların tanrılaştırdığı Hz. İsa'nın haça gerilmediğine ve öldürülmediğine, yani Yahudilerin teşebbüslerinin akim kaldığına inanıyoruz. Kur'an-ı Kerim, Yahudi ve Hıristiyanları, "niçin Tevrat ve İncil'e inanıyorlar?" diye değil, tam aksine niçin hükümlerine uymuyorlar ve niçin vahyi tahrif ediyorlar ve olmadık yorumlarla anlamlarını çarpıtıyorlar diye eleştiriyor. Bunun yanında bütün "Ehl-i kitabın bir olmadığı"nı, içlerinde iyi insanların da olduğunu belirtiyor.

O halde bizde antisemitizm yoksa bunun kökleri İslam dinindedir, başka bir ifadeyle Yahudilerin asıl korkmaları gereken İslam dini ve Müslümanlar değil, felsefi ve politik fikirlerini Batılı kaynaklardan edinen laik çevrelerdir ki, Levi'nin, İslami kökeni olan AK Parti hükümetini, sosyal demokrat ve milliyetçilere göre daha olumlu bulması bununla ilgilidir. Antisemitizmi besleyen Hıristiyan din telakkisi ve Aydınlanma'nın bir bölüm entelektüel kaynaklarıdır. Bu yüzden Netanyahu, Gazze yardım gemisini kan gölüne çeviren katillere madalya takarken, R. Tayyip Erdoğan, "Aman vatandaşlarımız Musevilere zarar gelmesin" diyordu. Avrupa'da Yahudiler yasalar ve anayasalarla korunmaktadırlar. Yasalar ve anayasalar beşeri metinlerdir, bir gün gelir değiştirilebilirler. Ama Kur'an İlahi vahydir, hiç kimse onu değiştirmeye kalkışamaz.

Bir başka husus, İslam'ın koruyucu kanatları altında Yahudilerin tarihte bizimle yaşamaları bizde köklü bir birlikte yaşama refleksi geliştirmiştir. Bu tarihî tecrübe, İsrail adil ve hukuka saygılı bir çizgiye gelebilmeyi kabul ettiği takdirde, aradaki husumetin bir şekilde kalkabileceğini gösterir. Batı ile Yahudiler arasındaki husumet ise hem dinî kaynaklara dayanır hem tarihsel trajik tecrübeler tarafından beslenmektedir. Eğer İsrailli yöneticilerde akıl olsa, ilk yapacakları iş, Filistinlilere topraklarını iade etmeleri ve Müslümanlarla iyi ilişkiler kurmaları olmalıdır. İslam dini ve Müslümanlar Yahudilerin hayat haklarının teminatıdır. Filistin sorununa rağmen bugün Türkiye, İran, Fas ve başka Müslüman ülkelerde Yahudilerin korunarak yaşıyor olmaları bunun somut kanıtlarından biridir..