Sevgili Mustafa Armağan, Zaman'ın geçen haftaki Pazar Eki'nde, CHP lideri Deniz Baykal'a, Van'da yumurta ve taş atılması olayının, kendisine 'bundan yarım yüzyıl kadar önce meydana gelen kimi vahim olayları hatırlattı[ğını]' belirtiyor ve İsmet İnönü'nün 1 Mayıs 1959'da Uşak'ta başına taş atılmasına ilişkin gelişmeleri naklediyordu.

Hemen belirteyim: 1 Mayıs 1959 günü, İnönü'nün Ege gezisini 'Vatan' Gazetesi adına takip eden bir muhabir olarak Uşak'ta, bizzat bu olayların yaşandığı yerde, Uşak tren istasyonunda bulunuyordum. Dolayısıyla, olayı birinci elden bir görgü tanığı olarak yaşayan biriyim. Mustafa Armağan '51 yıl önce de CHP liderine taş atmışlardı' başlıklı yazısında, elbette bu olayı,o tarihte yayımlanmış olan gazetelerden okuyup öğrenmiş olmalıdır;-zira o tarihlerde henüz dünyaya gelmemiştir bile!

Armağan, bu olayda 'asıl merak uyandıran nokta[nın]' 'bu taşı kimin at[tığı]' olduğunu bildirdikten sonra, 'görgü şahitleri[nin] taşın karşıdan yani DP saflarından değil, İnönü'nün arkasındaki kalabalıktan geldiğini söyl[ediklerini]' aktarıyor ve taşın CHPliler tarafından atılmış olduğunu ima ediyor.

Okurlarım belki hatırlayacaklardır: Uşak olayı, 2007 yılında da 'Yeni Şafak' gazetesinde Taha Kıvanç tarafından gündeme taşınmıştı. Taha Kıvanç, o gezide İnönü'ye refakat eden gazetecilerden biri olan Güngör Yerdeş'in bu olaya 'yepyeni bir boyut getirdi[ğini]' yazdı. Bu 'yepyeni boyut', Paşa'nın başına atılan taşın, bir tahrik sonucu olduğu;taşın, 'trenin penceresinden etrafta toplananlara çirkin bir el işareti yapıldıktan sonra', atıldığıydı...

Bu konuda, o zaman da bir yazı yazmış ve şöyle demiştim: 'Varsayalım ki, 'trenin penceresinden istasyonda toplanan DP'lilere 'çirkin bir el işareti' yapıldı, bu da bir tahrik unsuru olarak oradakileri galeyana getirdi! Aklıbaşında hiç kimse, eğer böyle çirkin bir el işareti yaptıysa, bunu tren hareket etmezden önce yapmış olamaz. Tren istasyonda dururken bu işareti yapmak, düpedüz bir linç olayına davetiye çıkarmak anlamına gelecekti çünkü! Dolayısıyla, el işareti yapılmış olsa bile bunun, trenin hareket ettikten sonra yapıldığı sonucunu çıkarmak gerekir. Tren hareket ettiğinde ise, İsmet Paşa çoktan kompartımanına yerleşmiş ve gazetecilerle (Güngör Yerdeş de aralarında olmak üzere!) sohbete dalmış olduğuna göre, o sırada başına taş atılması elbette sözkonusu olamaz. Görgü tanıklığı bir yana, sağduyu da bunu gerektirir...

Ben bütün bunları nereden çıkarıyorum? Hemen söyleyeyim: O gezide 'Vatan' Gazetesi adına İnönü'yü ben takip ediyordum. Taş atılması sırasında, CHP'lilerden veya gazetecilerden herhangi bir 'tahrik', asla sözkonusu olmamıştır. Oradaydım çünkü; -İnönü'nün hemen arkasında! Trenin penceresinden 'çirkin bir el hareketi' yapılmış olsa bile (varsayalım ki, yapılmıştır!) bu, Paşa trene binip kompartımanına yerleştikten sonra olmuş olmalıdır. Kısaca eğer yapıldıysa o 'tahrik'in, Paşa'nın başına taş atılması olayıyla hiçbir ilgisi yoktur.'

Evet, 21 Ocak 2007 tarihli 'Zaman'ın 'Yorum Sayfası'nda tastamam bunları yazmış, Taha Kıvanç'ın bu olayı yanlış yorumladığını bildirmiştim. Şimdi de sevgili Mustafa Armağan'ın bu olaya yaklaşımının yanlışlığını anlatmaya çalışayım ve hemen belirteyim: Taşın, CHPliler tarafından atılmış olması sözkonusu değildir. Görgü tanığı olarak ben, 2 Mayıs 1959 tarihli 'Vatan' gazetesinin manşetinde yer alan haberimde, İnönü'nün Uşak'tan ayrılmak üzere tren istasyonuna gelirken, yolunun DP'liler tarafından kesildiğini yazıyor vedurumu şöyle anlatıyordum: 'Beraberindeki CHP milletvekilleri telaşlanmışlardı. İnönü'nün yanına yaklaşarak yolunu açmak istiyorlardı. CHP Genel Başkanı milletvekillerine 'Siz çekilin, ben yolumu açmasını bilirim!' dedi ve DP'li grubun üzerine doğru yürüyerek onlara hitaben 'Ne istiyorsunuz? Ayıp değil mi?' diye bağırdı.[...] İnönü, kollarını yanlara doğru açarak DP'lilerin üzerine yürüdü.' Haberde, bunun üzerine DP'lilerin ikiye ayrılıp geriye çekildikleri ve İnönü'ye yol açtıkları yazılı.

Dolayısıyla, İnönü'nün başına atılan taş, İnönü ve CHP heyeti geçtikten sonra, geride kalan DP'liler tarafından atılmıştır. Bunun maalesef, böyle cereyan ettiğinin, yukarıda da belirttim, birinci elden görgü tanığıyım.

Tarihe not düşmek bakımından ilgililerin bilgilerine sunuyorum.