1982 Anayasası bir Kurucu Meclis tarafından, Atatürk’ün kurduğu Cumhuriyet esaslarına uygun şekilde hazırlandı. Halkoyuna sunuldu ve yüzde 90’ı aşan oyçokluğu ile bir devrim anayasası olarak kabul edildi.

Kurucu Meclis tarafından saptanan, toplum tarafından onaylanan Anayasa, temel prensiplerinin korunması için gerekli kimi maddeleri de içeriyordu. Bu prensipleri değiştirmeye yönelik madde değişikliklerinin yapılmasının bile önerilmesini yasaklıyordu.

1982’den bu yana TBMM çeşitli Anayasa değişikliğini, usulüne uyarak yaptı. Anayasa Mahkemesi de bunları usulüne uygun olarak incelemekle yetindi.

Sorun 1982 Anayasası’nın Atatürk devrimlerine uygun içeriğinin geçen yıl Meclis çoğunluğunu oluşturan AKP ve MHP milletvekillerinin değiştirilmesi çabası üzerine çıktı.

Bu bir karşı devrimdi. Çünkü anayasal rejimin değiştirilmesi önerisi bile yapılamayacağı belirtilmiş, maddelerinin içerikleri değiştiriliyordu. AKP-MHP ortak girişimini Anayasa Mahkemesi onaylasa, artık ortada tam anlamıyla, toplumdan büyük onay almış, Kurucu Meclis tarafından yapılmış rejimden eserin kalmayacağı bir yol açılmış olacaktı.

Ama öyle olmadı ve karşı devrim oyunu bozuldu. Şimdi oyunlarının bozulduğunu görenler “Anayasa Mahkemesi, TBMM’nin önüne geçti” diyor, yapılan değişikliğin yasal olmadığını iddia ediyorlar. ”Eskiden asker darbesi olurdu, şimdi yargı darbesi oluyor” diyenler de var.

Böylece aslında ortaya engellenmiş olan bir ‘karşı devrim’ girişimi, bütün açıklığı ve bütün boyutlarıyla çıkmış oluyor. Atatürk prensipleri üzerine kurulan Cumhuriyet’in ‘Anayasal rejimi’ ayak oyunlarından şimdilik kurtarılmış oluyor. Ülke böylece sonu nerede noktalanacağı belli olmayan bir maceracı gidişten de kurtuluyor.

Ama kendisi hukuk temelli hiçbir eğitim görmemiş olan Erdoğan “Bu ülkede CHP dışında kimse ve hiçbir kuruluş Anayasa Mahkemesi’nin kararını paylaşmıyor”diyebiliyor. Ülkenin en yetkili yargı kuruluşunun 9’a karşı 11 oyla aldığı kararı içine sindiremediğini gösteriyor.

Ben bu yaklaşımı Erbakan’ın siyasi yaşamda görece de olsa etkili olmaya başladığı dönemlerden de hatırlıyorum. Bir kesim hep Cumhuriyet’i oluşturan ‘devrim’e karşı bir ‘devrim’ gerçekleştirme hayaliyle yaşamışlardır.

Bu hayali yıllar yılı engelleyen gücün Türk Silahlı Kuvvetleri olduğu düşünülmüştür. TSK dışında ciddiye alacakları bir güç bulunmadığını var saymışlardır.

Oysa Atatürkçü Anayasa’nın özümsendiği sivil nesillerin, kesimlerin olduğunu, o kesimlerin TSK ön planda göründüğünden suskun kaldıklarını, anayasal rejimin muhafazasında kolaya kaçtıklarını hesaba katmamışlardır.

22 Temmuz seçimlerini kazananların artık ülkede istedikleri her şeyi yapabileceklerini sananların karşısına önce üniversiteler çıkmıştır.

Ana muhalefet partisi ise üzerine düşen sorumluluğu hukuki yollardan aramıştır. İşte şimdi kökü Atatürk’e dayanan devrimci misyonu ön planda, yasaları uygulayarak üstlenme görevini, sadece Anayasa Mahkemesi değil, tüm yüksek yargı kurumları almış bulunuyor.

Bu karşı devrim çabalarının neticesiz kalması karşısında umutlarını kaybetmemiş kesimler yok değil. Başta Erdoğan olmak üzere kimi kesimler yüksek yargıdaki mevcut kadroların, AKP iktidarı ve Çankaya’ya getirilen Gül ile onlara bilinçsiz destek sağlayan Bahçeli‘nin yardımıyla değişeceğini ve yerlerine geleceklerle ‘karşı devrimin yapılacağını’ hayal ediyorlar.

Hesaplar demokrasi dışı ayak oyunlarına dayanılarak yapılmaya, yasal sınırlar dışına çıkılmaya başlandığında, ülkedeki dengelerin nasıl ve kimlerin hesabına değişebileceğini akıllarına bile getirmiyorlar.

Cumhuriyet’in kuruluşundan bu yana yetişen, anayasal rejime sadık, ama şimdi arka plana çekilmiş yargı kararlarına saygıyla bekleyen kitlelerin varlığını küçümsüyorlar. Hata yapıyorlar.