Ho Çi Min önderliğinde kaybedilen siyasi alanın öneminin yüzde 80, Güney Vietnam’ın bozulmuş yönetimden ileri gelen kaybının yüzde 15 olduğunu, geriye silahlı mücadele için yüzde 5’lik alan kaldığını kaydeder. ABD, Vietnam’da daha mücadeleye başlarken asimetrik savaşı kaybetmiştir.

Bu değerlendirmeye göre Türkiye’nin PKK’ya karşı sürdürdüğü mücadeleye bu ölçütler uygulandığında ortaya iç açıcı bir durum çıkmayacağı muhakkak. Ancak zaman zaman bu mücadelede önemli görevler yüklenmiş komutanlardan dikkate değer değerlendirmeler ve yeni sayılabilecek yaklaşımların gündeme getirildiği görülür. Nitekim, yakında Genelkurmay Başkanlığı’na gelecek Kara Kuvvetleri Komutanı Orgeneral İlker Başbuğ’un bir süre mücadelenin silahla ilgili olmayan boyutları üzerinde durduğu hatırlardadır.

Türkiye’nin ön sıralardaki gündeminden, görünür bir gelecek için düşmeyeceği anlaşılan bu sorunun değişik açılardan da artık irdelenmesi gerekir.

PKK’da olduğu gibi; küçük birimler halindekilere ‘terörist’, daha büyük örgütlenme halini aldıklarında gerilla mücadelesinin silahlı teknik boyutları üzerine yazılmış kitaplara bol bol rastlanır. Ama bu kitaplar genelde sürdürülen mücadelelerin siyasi, kültürel, toplumsal, yönetim ve kültürle ilgili içerik ve analizlerini, bizde olduğu gibi, pek dikkate almazlar. Bu konudaki eksikliğimize karşın mücadelenin topraklarımızda cereyan etmesi avantajdır çünkü göreceli de olsa, üzerinde yeterince durulmasa da bu konuda bilgi birikimimiz vardır.

Türkiye ile ilgili durum dışında, terör ya da gerilla savaşına başvuran gruplar genelde hep yabancılara karşı başarılı olmuşlardır. Onlarla mücadele etme durumunda kalan yabancıların hedefleri hakkında, askerlik dışı konularda bilgisiz olması başarısızlıklarda önemli rol oynamıştır.

Türkiye için durum yabancılarla ilgili olduğu gibi vahim değildir. Çünkü PKK terörünün unsurları Türk vatandaşlarıdır. Bundan dolayı da terör dışı faaliyetleri, içinde yaşadıkları koşullar ve çeşitli boyutlarıyla eğilimleri bilinir.

Bunlar arasında en önemli unsur olan siyasi düşünce yapıları ve yaklaşımlarının gerektiği kadar irdelenip analiz edildiği, neticeler çıkarıldığı ise pek söylenemez.

Mao Çe-Tang 1937’de, asimetrik (gerilla) savaşların unsurları sağlam siyasi amaçlara sahip olmadıkları ve bunları içinde yaşadıkları topluma özümsettiremedikleri takdirde başarılı olamayacaklarını, onların sempatilerini, işbirliklerini ve desteklerini kazanamayacaklarını söylemişti.

Türkiye’nin PKK terörüyle mücadelesinde en büyük güç ve şans PKK’nın siyasi alanda Mao’nun öncelik verdiği vasfa sahip olmamasıdır.

Terörist, faaliyette bulunduğu çevrede ‘su içindeki balıklar gibidir.’ Toplumundan gerekli desteği göremeyince başarılı olamaz. Nitekim Türkiye’deki durum da, olayların son dönemde başladığı 1984’ten bu yana PKK aleyhine gelişmiştir.

Türkiye, bu alandaki eksikleri ne olursa olsun, PKK’nın çevresinde ona Mao’nun sözünü ettiği desteği verebilecek çevrenin genişlemesini engellemeye çalışmıştır. Ama bu çabanın, PKK’ya karşı silahlı mücadelede olduğu gibi, bilinçli sürdürüldüğünü söylemek olası değildir.

PKK’yı oluşturan terörist unsurlarla ilgili gözlem ve bilimsel incelemelerin gerektiği gibi yapıldığını kim söyleyebilir. Hele, Cumhuriyet tarihinin yabancısı olmadığı olayların 1984’te başlayan son bölümünde, uzun süre farkına bile varılmayan hatalı uygulamalar neye bağlanabilir?

Ne Cumhuriyet’in ilk yıllarında patlak veren olaylardan ders alınmış, ne de 1984 sonrası hemen etkili olabilecek önlemlere başvurulabilmiştir.

Daha önce de sorulmuştu, ”Ülkemizdeki sayıları 100’e varan üniversitede yapılan binlerce master ve doktora tezlerinden acaba kaçı, son 25 yılda ülke gündeminin ön sıralarından düşmeyen PKK konusunu kapsamıştır?”