Maç heyecanı... Şehrin göbeğinde Türklerle Hırvatların birlikte ve barış içinde yaşadıkları Brunnen Markt’ta kendi başıma dolaşıyorum dün sabah vakti.

Saray Kebap-Pizza.

Siyah sakalıyla Hacı Amca tezgâh başında. Elektrikli bıçağıyla döner kesip fırından çıkardığı lavaş ekmeğinin içinde Avusturyalı genç adama veriyor.

Kayseri’nin Bünyan‘ından Hacı Amca. “Abdullah Gül’ün memleketlisiyim” diyor.

31 yıldır Viyana’da.

Oğullarından biri mimarlık, biri hukuk okuyormuş. Çekleri yendiğimiz gecenin heyecanını hâlâ yaşıyor. “Görecektin beyim” diyor, “Hep birlikte halaylar çektik, davul zurna çaldık. Sokağı trafiğe kapattık.”

Yan masadan Türkçe ses veriyor.

Tunceli’den Alevi bir Kürt. On yıldır Viyana’da çatı tamirinde çalışıyormuş. “Heyecan büyük abi, bu maçı alırsak buraları bayram yerine dönecek.”

Hacı Amca sözü siyasete getiriyor.

“Siyaseti şu sıralar kendime yasak ettim” desem de dinlemiyor. “Buraya kadar gelmişsin, hiç olmazsa şu kadarcığını yaz” dedikten sonra:

“Bunca yıldır bu memlekette yaşıyorum. Kimse bana ne giyinmişsin, nasıl giyinmişsin sormadı. Bu memlekette başı açığı da, başı kapalısı da okuyabiliyor. Hem demokrasi diyeceksin, hem Türkiye’nin kaderini 9 kişinin eline vereceksin. O zaman nerede kaldı milletin oyu?..”

Sokağın karşı tarafına geçiyorum.

Kapısında Hırvat bayrakları asılı bir fast food dükkanı, Karlovacko. Sabah sabah birasını içerken, “İki kez şansınız yaver gitti. Bize tutmaz, zafer bizim olacak” diyor.

Veronikagasse’de bir başka dükkân.

Sultan Ahmet Super Market.

Hem market, hem cami, hem lokanta hepsi iç içe. İki gençten biri Tokatlı, diğeri Trabzonlu. O geceyi anlatıyor biri:

“Viyana’yı uyutmadık Çekleri yendiğimiz gece... Buralarda milli duygular iki üç misli oluyor. Allah nasip ederse Hırvatları da devireceğiz.”

Saray Restoran.

Bingöllü bir genç Kürt.

Kömür ocağını yakıyor. “13 yıldır memlekete gidemiyorum, çok özledim” derken o geceyi anlatıyor:

“2-0 olunca birçok arkadaşım çekti gitti. Ama sonra şans öyle bir döndü ki. Benim sesim hâlâ çıkmıyor, öyle bağırdık ki. Fatih Hoca yanlış yapmasın. Portekiz maçında baştan Arda’yı koymuş olsaydı, o maçı da alırdık. Abicim, o gece davul zurnayla öyle bir halay çektik, öyle eğlendik ki.”

Arda adı kulağa çok çalınıyor, milletin sevgilisi olmaya başlamış...

Dükkânın adı Esma Sultan.

Sahibi Gaziantepli. Acura benzer ince uzun hıyarı yiye yiye geliyor yanımıza. Buralara petrol mühendisi olmak için gelmiş, sonra hediyelik eşya dükkânı açmış...

Hoş sohbet bir insan.

“Mehteran takımı mı?.. Harika olurdu. Hırvat maçı öncesi Viyana’nın birinci Ring’inin etrafında şöyle bir tur atsaydı mehter takımı... Renk katardı. Biliyorsun, Viyana kuşatması zamanı bu birinci Ring’e kadar gelmiş Osmanlılar. O zaman buradan surlar geçermiş...”

Konyalı kaporta tamircisi:

“Mehter, kuşatma, fetih bunlar da ne oluyor? Sporla ne ilgisi var bu kelimelerin?”

Yandan lafa karışıyor:

“Hasan Abi yazıyor bunları. Futbol için yazıyor, hiç o başka şeyleri kasteder mi? Neden oralara çekiyorsun ki...”

Konya’nın Şereflikoçhisar’ından gelmiş babasının yanına. İlkokul mezunu. Oto tamirciliğinden malulen emekli.

Bozuk atıyor:

“Hukuk darbesi, yargı darbesi... Nereden çıkarıyorsunuz bunları?.. Darbe falan değil bu mahkeme kararları...”

Gaziantepliden geliyor yanıt:

“Devletin memuru, seçilmişlerin üzerinde olmaz. Mahkemenin başörtüsü kararıyla milletin meclisi reddedilmiş oldu.”

“Ne olacak bu memleketin halini bırakalım da sadede gelelim beyler, maça maça...”

Bir Hırvat yanımızda bitiyor.

Kahvesi varmış yolun öbür tarafında. Maçı 3-0 alacaklarını Almanca söylerken, ‘Çok sevgili arkadaş’ı Türkçe ifade ediyor.

Bizim Gaziantepli de ekliyor:

“Maçı biz alacağız ama kimsenin de burnu kanamayacak.”

Avusturya polisi tedirgin. İki mahalleyi ayırmak için barikatları getirmiş, hazırlığını maçta bir gün önce yapmış bile...

Viyana’nın 16. bölgesinden, Ottakringer’den ayrılırken arkamdan bağırıyordu Gaziantepli, olanca neşesiyle:

“Abicim, hiç merak etme sen, biz bu maçı alcaz. Cuma akşamı buraya bekliyoruz seni de, davul zurnayla halay çekmeye...”

Evet, biz bu maçı alcaz!