‘....Siyasetin göbeğindeyim. Ben Türkiye’de yeni bir siyasi boşluk olduğunu düşünüyorum... Yüzde 47’ye rağmen böyle olduğu kanısındayım. Siyasetteki bu boşluğa talibim!’

Evet, yukarıdaki satırlar Latif abinin penceresinden gördüğü manzara… 22 temmuz seçimlerinden önce Abdüllatif Şener “hocalığa döneceğim, öğrencilerimi özledim, yazılacak makalelerim var” dediydi. Biz onun, bilimin soğuk dünyasına döndüğünü zannettik. Geçen zaman içinde, hele AKP’ye kapatma davası açıldıktan sonra, basında birtakım toplantılar yapıldığı haberleri çıkıyor. AKP ye alternatif arayışları… Öne çıkarılan isim de Latif abi. Burnuna dayanan her mikrofona, yüzüne çevrilen her kameraya “yapmayın, etmeyin, ben akademisyen olacam, hehehe” diyor, bırakmıyorlar. Daha yazacak kitapları var ama rahat bırakmıyorlar ki yazsın! Yoksa makaleleri miydi?

Akademik işlerle uğraşanlar bilir; toplantıdan toplantıya koşarken, medyatik olmaya devam ederken kitap yazılmaz. Akademisyen dediğin, kapatır kapısını, yazar…. Bunca zaman geçti, daha Latif abinin “basına yazdırdığı haberler”den başka bir üretimini göremedik.

***

Günümüzde gündemde yer alanlar için yeni bir söz icadettim: “Desteğini söyle bana, geleceğini söyleyeyim sana…”

Latif abi medyanın gözbebeği. Hele kapatma davasının sonlarına yaklaşıldıkça gündemden “indirilmez” olacak. Ona “sen memleketin yegane ümidisin” diyecekler. O da bu milletin varoluşu için yegane seçenek olduğunu düşünecek… Memleketin “bahtı kara maderi”ni kurtarmak için çarıklarını (yoksa mokasen miydi) çekecek ve yollara düşecek. Zaten şimdiden düşmüş durumda da, az kilometre katediyor. O zaman Anadolu yollarında yoğun biçimde seyrü sefer halindeyken derin bir huzur ve mutluluk duyacak. Yorgunluğunu hissetmeyecek bile; çünkü boşluğu doldurmanın derin sorumluluğunu taşıyor olacak.

Öyle ya, zaten memlekette boşluk var. Hele AKP kapatılırsa, boşluk daha da büyüyecek; derhal doldurulması lazım. Zaten Latif abiyi de böyle dolduruyorlar, yani boşluğu doldurması için dolduruyorlar. Bu, dolduruşa getirmekten başka bir şey değil. O da bunun farkında değil.

Aslında bunun çeşitli örnekleri de var. Bir zamanlar Muhsin Yazıcıoğlu gündemdeydi, yaklaşık on beş yıl önce. Ülkücülerin efsane ismiydi. Onu da medya epeyce desteklemişti.

Ya şimdi? Şimdi tek başına vekil, partisi de yerlerde sürünüyor.

***

Latif abi delikanlı tavırlarıyla sunuldu. Cazgırlar mani düzmeye başladı… “Sivas’tan bir yiğit çıktı meydane….” Medyanın necip kalemşörleri onu diğer AKP’lilerden özenle ayırdılar. Hiç yıpratılmadı. Gerçi belli ki mazisi de icraatları da temizdi. Ama yıpratılanlar illa da kirli maziye sahip olanlar değil ki! Pekala kamuoyunun gözünü dolduracak bir imaj çizmemek de yıpratmanın başka türü olabilir. “Latif abi” imajı çok parlak çizildi.

Ama göz önüne alınmayan bir husus var; yetkinlik ve karizma meselesi.. İmaj oluşturulabilir, düzeltilebilir veya güzelleştirilebilir de, karizma yapay yoldan inşa edilemez. Bu, sanki siyasette mistik bir durum gibidir. Hem duruş olarak mevcut “bir şeyler” olmalı, hem de çeşitli sınavlardan geçmeli. Tayyip Erdoğan şiir yüzünden hapsedilmeseydi onu kaç kişi desteklerdi?

Latif abide karizma hak getire! Sevimli insan, harbi delikanlı imajı var da, işlerin teslim edilebileceği bir liderlik yok… Hem varolan nitelikleri sınavdan geçmiş de değil. Güreş meydanında cazgırların düzdüğü destanları millet zevkle dinler ama kanaatleri gerçekte farklıdır.

Tayip Erdoğan siyaset yasaklısı olursa AKP büyük oy kaybeder, doğru tespit. Ama bu oyları Latif abi alabilir mi? Hayır. Çünkü bu toplum “yoldaşını bırakıp gidenler”in topunu “bir sokak kedisi”ne değişir. Hem AKP’li olacaksın, hem de ait olduğun siyasal grubun aleyhine oluşum peşinde! Bu ikisini sıradan insanlar asla hoş görmez ve kabullenmez. Mantık neyi gerektirir? “Yeni bir oluşum peşinde misin, o zaman istifa et ve kendi yoluna git!” demeyi. Latif abi ise hangi yollarda belli değil. Öyle tuhaf ilişkiler ağı var ki… Onun adı kimlerle birlikte anılıyor? Cindoruk, Yılmaz, Özkan… Peh peh peh. “Şu takıma bak!” diyesi geliyor insanın.

***

“Kim tutar seni Latif abi!” diyeceğim de, demiyorum; çünkü biliyorum… Seni millet tutar. Tutmak derken, “taraftar olma”yı anlama, belki sana öyle demiş olabilirler. Yakalamak, yapışmak ve çekiştirmek, çekmek, hareketinden alıkoymak… Bu millet öyle bir tutup çeker ki, yerinden kıpırdayamazsın. Yüzükoyun yere kapaklanırsın. Yurdum insanı biliyor ki, senin yaptığın, tozdan dumandan ferman okunmadığı bu ortamda rant elde etmek! Hem partili olacaksın, hem de yeni arayışlar içinde olacaksın… İkisi bir arada gitmez. Desteğin medyaysa, kağıttan kahramansın ve uçup gideceksin! Körle yatan şaşı kalkar…

Seni ekranlarda gördükçe şöyle düşüyorum: Siyaset sahnesinin mezbahanesine bir aday, bir değer daha gidiyor.

Ah Latif abi, yiyecekler seni; hem de çiğ çiğ. Sonra kitap-makale değil de anılarını yazmak zorunda kalacaksın, hem de henüz okunacak kıvama gelmemiş anılarını…

milaykokturk@gmail.com