Bugün gelinen noktaya bakınca... İşte bu konuda kendimi müthiş suçlu hissediyorum; seçimlerden önce MHP’yi desteklediğimi açıklayarak siz kıymetlim okurun tercihini etkilediğim için çooook çok pişmanlık duyuyorum efendim. Bu süreçte MHP’den beklediğim, rejim krizi yaratılmasını engelleyerek ara formüller üretmesiydi ama MHP ortamı sakinleştirmek yerine tam aksine iyice gerilmesine zemin hazırlıyor, özellikle son ‘fiili olarak saldırı’ görüntüleriyle ise kitlelere ne derece ürkütücü bir rol modeli oluşturduğunu nasıl fark edemiyor? Ne demek sizin gibi düşünmeyene kaba kuvvet uygulamaya kalkmak, asla kabul edilemez, asla...

Sayın Yalçın Doğan’ın dünkü yazısı muhteşemdi; ‘KURT işaretiyle ülkücülerin biri çıkıyor, “tekbiiiiir” diye bağırıyor, yanındaki tayfa aldığı emir üzerine, “Allah-ü Ekber, ya Allah Bismillah Allah-ü Ekber” nidalarıyla düşman siperlerine saldırıyor. Düşman siperlerindekiler (Başbuğları!) Kudretli Albay Alparslan Türkeş’in canciğer meslektaşları, emekli askerler. Mizah filan değil, aynen böyle. Önceki gün MHP Genel Merkezi önündeki manzara bu. MHP ilk kez askere fiilen saldırıyor. Bu bir kırılma noktası...’

Neler oluyor MHP’ye? Bu nasıl bir değişim, neye dönüşüm?!

Bu ürkütücü dönüşümden, tüm kurumlarımıza ve de kitlesel algılara uygulanan yeniden formatlanma sürecinden ana muhalefet partisi CHP’nin ‘kısmetine’ ne düşecek? İstenilen tam anlamıyla ‘muhalefetsiz Meclis’ dönemine geçiş mi?

Peki CHP nasıl etkisizleştirilebilir? Parti içindeki iç çekişme körüklenip, bölünme tetiklenerek mi? CHP’nin vitrinindekileri bir yandan partisini parçalatmadan ayakta kalma savaşı verir iken aynı anda da daha ne kadar bugünkü yüksek performansını sürdürüp, şahin muhalefete devam edebilecek? Göreceğiz.

Gelelim biz sade vatandaşın ağır hallerine, bu süreçte siz/biz artık ‘kurtarıcılar veya yeni liderler’ aramaktan derhal vazgeçmek zorundayız ve... Şimdi, aşağıdaki satırları sabırla sonuna kadar okur musunuz lütfen;

İmam ve Tanrı ...

Bir köyün camiinde, imam cemaate vaaz vermektedir. Ansızın içeri dalan bir köylü, köyü sel basmakta olduğunu haber verir. Bütün cemaat hemen kendilerini dışarı atıp kaçar. Sadece imam, bütün ısrarlara rağmen köyü terk etmeyi reddeder ve Tanrı’nın kendisini koruyacağını söyleyerek camide kalır.

Kısa bir süre sonra sular camiye ulaşır, imam çaresiz minareye çıkar. Sular minarenin ilk katına yükselirken bir tekne imamı kurtarmaya gelir. Ancak imam, Tanrı’nın kendisini koruyacağını söyleyerek tekneye binmez. Sular yükselir. İmam ikinci kata çıkmak zorunda kalır. Bir tekne daha gelir, ancak imam yine tekneye binmez. Sular iyice yükselir. İmam minarenin en tepesindedir. Bir helikopter yaklaşır, helikoptere gelmesi konusunda ısrar ederler. İmam helikoptere binmeyi de reddeder. Bir süre sonra sular iyice yükselir ve imam boğularak ölür.

Kendisini ahiretin kapısında melekler karşılar.

İmam: ‘Cennete girmek istemiyorum, Tanrı’ya biraz kırgınım...’

Melek: ‘Ne oldu ki?..’

İmam: ‘Ben hep iyilik yaptım, günahtan uzak durdum. Yaşadığım köyü sel bastı, herkes kaçtı ama Tanrı’nın beni kurtaracağına inandığımdan ben kaldım. Görüyorsunuz ki şimdi burdayım.’

Tam bu sırada bir ses duyulur.

‘Ona iki tekne, bir helikopter gönderildi, kurtarmak için daha ne yapılmasını bekledi ki?’

Yukarıdaki fıkrayı kendimize uyarlamaya kalkacak olursak, belki de Tanrı bize diyecek ki;

‘Ben bu ulusa örnek alsınlar ve onu izlesinler diye Mustafa Kemal’i gönderdim.

Her ihtiyaç duyduklarında bir Mustafa Kemal Atatürk gönderemeyeceğime göre, her biri, her vatandaş artık bir Mustafa Kemal olmayı öğrenmeli...’

Bu son söz size işte ey bilen okur, bir daha aynı yere damlayalım;

Her ihtiyaç duyduklarında bir Mustafa Kemal Atatürk gönderemeyeceğime göre, her biri, her vatandaş artık bir Mustafa Kemal olmayı öğrenmeli...’